🕛 Jak Żyją Dzieci W Australii

Polacy migrowali do Australii od 1856 r., przy czym pierwsza grupa pochodziła z Wielkopolski i osiedliła się w Polish Hill River w Australii Południowej. Od 1988 r. w tamtejszym kościele znajduje się muzeum polskiej imigracji. W 1947 r. w Australii mieszkało ok. 6,5 tys. osób urodzonych w Polsce i liczba ta utrzymywała się na w miarę Cena wstęputo 10 dolarów od 1-4 roku życia. Dzieci do 1 roku życia ‚wchodzą’ za darmo. Rodzice też za darmo. Nie wiem ile takich miejsc jest w Polsce i czy są popularne, ale jak dla mnie jest to wielkie zbawienie rodzica! Matteo uwielnia skakać na zamku dmuchanym, zjeżdżać na ślizgawkach, z resztą chyba jak większość Australii w Polsce [edytuj] Ambasada Australii w Warszawie ul. Nowogrodzka 11 00-513 Warszawa Telefon: +48 22 521 34 44 Fax: +48 22 627 35 00 Strona www: https://poland.embassy.gov.au/ E-mail: ambasada.australia@dfat.gov.au. Polski w Australii [edytuj] Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Canberze 7 Turrana Street 2600 ACT Canberra, Australia W Australii taki klasyczny pra-rasizm już zanikł. Nikt nie wytyka nie-białych palcem na ulicy. W Australii multi-kulti funkcjonuje od 200 lat. 26 proc. populacji urodziło się poza granicami Ceremonie w Życiu (3586) Dzieci (9985) Jak Zerwać? (7264) Ślub i Wesele (5925) Jakie zwierzęta żyją tylko w Australii? Tylko w Australii nigdzie więcej Doczekali się jej dopiero w 2009 r., niemal 40 lat po zakończeniu haniebnego procederu. Ówczesny premier Australii Kevin Rudd powiedział: Przepraszamy, że jako dzieci zostaliście zabrani Wniosek o wizę do Australii należy złożyć online i kosztuje on 49 EUR. Istnieje kilka różnych rodzajów wiz, z którymi możesz podróżować. Najpopularniejszą wizą jest ETA (Electronic Travel Authority) oraz eVisitor. Obie te wizy pozwalają na podróżowanie w celach turystycznych i służbowych maksymalnie przez okres 3 miesięcy i Stolen Generations - miejsce pamięci w Sherwood Arboretum, Queensland. Skradzione pokolenia (ang. Stolen Generations) – powszechnie używane określenie na grupę dzieci rdzennych mieszkańców Australii i Kanady, które przez większość XIX i XX wieku były przez władze tych krajów zabierane biologicznym rodzicom i przetrzymywane w instytucjach wychowawczych lub, w niektórych Jak przygotować się do wyemigrowania do Australii z rodziną: od załatwienia formalności po wybór miejsca do życia. Aby wyemigrować do Australii z rodziną, należy wykonać szereg kroków. Przede wszystkim należy uzyskać odpowiednie pozwolenie na pobyt. W tym celu należy złożyć wniosek o wizę, która jest dostępna na stronie HrCq. Aborygeni to plemię które obok opery, kangurów i Sydney zawsze będzie nam się kojarzyło z Australią. Zamieszkują ten kontynent już ponad 50 tysięcy lat i są pierwszym ludem pierwotnym, prowadzącym koczowniczy tryb życia. Osiedlają się głównie na obszarze słabo zaludnionym, na którym znajduje się zbiornik wodny. Nazwa ?aborygeni? pochodzi o łacińskiego słowa ab- od + origo, -inis- początek. W XVIII wieku na terenie Australii istniało ok. 500 plemion, a każde z nich posiadało swoją nazwę, dialekt, terytorium oraz zwyczaje. Niestety wraz z przybyciem Brytyjczyków pojawiły się choroby, z którymi Aborygeni nie potrafili sobie poradzić, były to choroby weneryczne, ospa, tyfus, grypa. Aborygeni byli również prześladowani przez „białych” wskutek czego ich liczba gwałtownie spadała. Przez długi czas ludność aborygeńska nie posiadała praw obywatelskich ani prawa do głosowania, a władza uważała ich za ludzi gorszej kategorii. Mimo to, plemię bardzo aktywnie walczyło o uznanie ich społeczności przez wadze aż w końcu otrzymali obywatelstwo, prawo do głosowania, równość praw, a nawet ujmuje się ich przy spisie ludności. W 1991 roku podano że w Australii żyje ok. 265 tyś. aborygenów, natomiast nieoficjalnie szacuje się że ich liczba jest znacznie wyższa. Plemię aborygenów australijskich posiada nawet swoją flagę zaprojektowaną w 1971 roku przez Harolda Thomas?a, aborygeńskiego artystę. Na fladze znajdują się kolory symbolizujące plemię: czarny – symbol rasy, czerwony – ziemię i związek z nią, żółty – słońce, dar życia. Aborygeni Życie i zwyczaje aborygenów Aborygeni prowadzą raczej wędrowny tryb życia, przemieszczając się w poszukiwaniu wody i pożywienia. Na co dzień zajmują się głównie myślistwem. Polują szczególnie na kangury, ponieważ ogon tego zwierzęcia jest ich ogromnym przysmakiem. Oprócz mięsa żywią się tym co uda im się znaleźć, np. jagodami, orzechami, dzikimi roślinami. Jak każda społeczność posiadają swoje legendy, pieśni i tradycje, które przedstawiają opowieści o przeszłości Australii. U podnóża góry Uluru znajdują się prastare malowidła przedstawiające mitycznych przodków Aborygenów. Według aborygenskiej legendy góra ta została stworzona przez dwóch małych chłopców bawiących się gliną. Aborygeni mieli również przedmioty kultu, były to najczęściej: totem czuringa, a także inne przedmioty sakralne, często przedmioty użytkowe, np. broń, które zdobione były mitycznymi rysunkami. ?Czas snu? to aborygeńska mitologia, która opisuje okres, w którym nie było jeszcze materialnego, fizycznego świata. Na uroczystościach aborygeni grali na instrumencie dętym, przypomnającym flet, zwanym Didgeridoo. Jest on zrobiony z wyjedzonych przez termity gałęzi drzew eukaliptusa, w których drąży się odpowiedni otwór. Aborygenie bardzo cenili sobie ziemię, która uznawali za wspólne dobro które trzeba chronić. Aborygeni Życie rodzinne W życiu rodzinnym Aborygenów istniał ostry podział obowiązków, mężczyzna zajmował się polowaniem, a kobieta domem i dziećmi. W plemieniu dominują mężczyźni, kobieta ma być posłuszna i uległa, to ona po ślubie opuszcza swoje plemię i przeprowadza się do męża. Aborygeni uprawiali grupowy promiskuityzm (kontakty płciowe pozbawione więzi uczuciowych, podejmowane z przypadkowymi, często zmienianymi partnerami) i nie wiązali współżycia z prokreacją, a ciążę wyjaśniali tym, że to duch wstąpił w ciało kobiety, a mężczyzna tylko ją otwierał, aby ten mógł w nią wniknąć. Jeszcze przed urodzeniem dziecka, jeżeli to była dziewczynka obiecywano ją mężczyźnie z innego plemienia, dlatego duża różnica wieku między małżonkami była na porządku dziennym. Natomiast chłopców w wieku dziewięciu lat odbierano matce i poddawano wielu próbom wytrzymałości na ból takim jak: wybijanie zębów, wyrywanie włosów, nacięcia. Dziewczynka bardzo wcześnie rozpoczynała współżycie (nawet w wieku dziewięciu lat). W prypadku śmierci męża była przekazywana jego młodszym braciom, wiec aborygeńska kobieta mogła być nawet kilkukrotnie zamężna, ponieważ poligamia była tam powszechnie uznawana. Aborygeni Cechy antropologiczne aborygenów Ciemna karnacja (od czekoladowej po czarną) Ciemna karnacja (od czekoladowej po czarną) Włosy kręcone bądź faliste, brązowe lub czarne Długa głowa Szeroki nos Prognatyzm (nadmierne wysunięcie żuchwy lub szczęk) Masywne zęby Dziś ?prawdziwych? aborygenów możemy spotkać głownie w specjalnych rezerwatach, chociaż wstęp mają do nich tylko nieliczni. Duża część z nich przeniosła się na obrzeża miast, gdzie podejmują prace robotników rolnych bądź hodowlanych. Niestety ich sytuacja ekonomiczna jest dużo gorsza niż przeciętnego Australijczyka. Obecnie społeczność aborygeńska żyje głównie w Australii Zachodniej, na Terytorium Północnym i centralnym Queensland. Wyjazd do Australii to marzenie większości młodych ludzi. A praca tam i zarabianie dolarów to wręcz sen i coś co wydaje się być czymś nieosiągalnym dla większości z nas. Czy rzeczywiście życie w Australii to bajka? Przedstawiam Wam moją koleżankę Olę, która postanowiła wziąć sprawy swoje ręce i zrealizować marzenie o przeprowadzce do Australii! Ola jest również bohaterką książki "Dziewięć marzeń"(Tutaj możesz pobrać pierwszy rozdział mojej książki - ZA DARMO) , w której dokładnie opisane są nasze realia szukania pracy, zarabiania i życia w Australii. Skąd pomysł na Australię? Wszystko się zaczęło od decyzji wyjazdu na Filipiny. Moje życie było na zakręcie i potrzebowałam obrać inny kierunek, dokonać zmiany, zrobić coś totalnie innego niż do tej pory. Zdecydowałam się wówczas na dwu miesięczny wyjazd na kurs języka angielskiego na Filipiny. To był cudowny czas spędzony dokładnie tak jak chciałam. Jednak po powrocie do kraju czułam niedosyt. Chciałam dalej spełniać swoje marzenia, robić to, co do tej pory wydawało mi się niemożliwe i nieosiągalne. Wpadłam na pomysł wyjazdu do Australii, nie wiedząc nawet jeszcze, na jakich zasadach przyznawana jest wiza, co będę tam robić i na jak długo pojadę. Wiedziałam, że chcę pomieszkać na końcu świata i spędzić zimę w ciepłym miejscu. Był to tak bardzo szalony pomysł, że wiedziałam, że chcę go zrealizować. Poza tym Australia to było moje marzenie od zawsze! Nie bałaś się jechać sama na koniec świata? Oczywiście, że się bałam, mimo iż miałam za sobą samotny wyjazd na Filipiny. Jednak ten wyjazd był inny pod każdym względem. Filipiny to były wakacje, raj, plaża, spokój i odpoczynek. W Australii czekało mnie znalezienie pracy, mieszkania, poznanie nowych ludzi, zbudowanie (nawet, jeśli na kilka miesięcy) swojego życia tu, w Sydney. Najgorsze były ostatnie tygodnie przed wylotem, mnóstwo spraw do załatwienia, stres, pojawiające się w głowie pytanie „czy Ty na pewno chcesz to zrobić?” a z drugiej strony oczekiwania ze strony znajomych i rodziny. Na tyle mnie to w pewnym momencie obciążyło, że zastanawiałam się czy nie zrezygnować z wyjazdu. To w tamtym momencie dostałam od mojej przyjaciółki obrazek z napisem „nic nie musisz!”, pozornie prosty i oczywisty a jednak przypomniał mi że ten wyjazd jest dla mnie i ja nic nie muszę! Jak wyglądały Twoje początki w Sydney? Miałam to szczęście, że na samym początku mogłam liczyć na wsparcie rodziny mojej koleżanki z liceum. Wyjaśnili mi, jak działa komunikacja miejska, pomogli wybrać sieć komórkową, założyć konto w banku i inne pozornie proste rzeczy, a jednak sprawiające niekiedy sporo problemów osobom, które wyjeżdżają za granicę na trochę dłużej niż wakacje. Pomimo tej pomocy początki były bardzo trudne, czułam się samotna i zagubiona, trochę jak małe dziecko, to wszystko potęgowało tęsknotę i chęć powrotu do Polski już kilka dni po przylocie do Australii. Po około miesiącu można powiedzieć, że stanęłam na nogi - wynajęłam mieszkanie, a raczej miejsce w mieszkaniu, ponieważ dzieliłam je z pięcioma innymi osobami, miałam już pracę i pierwszych znajomych. Łatwo znaleźć tu pracę? Jakie są Twoje doświadczenia ciężko dostać wizę pracowniczą? Przyjechałam do Australii na wizie Work & Holiday, która nie jest typową wizą pracowniczą. Ten rodzaj wizy pozwala mi pracować full time, ale nie dłużej niż przez 6 miesięcy u jednego pracodawcy. To jest bardzo duże ograniczenie przy szukaniu pracy. Pracodawcy niechętnie zatrudniają osoby, z którymi wiedzą, że za pół roku muszą się pożegnać i rozpocząć proces rekrutacyjny od nowa. Poza tym tutaj bardzo ważne jest posiadanie doświadczenia na rynku australijskim, niestety nie ufają doświadczeniu, które nabyliśmy w Polsce, czy w innym kraju. Pierwszą pracą jaką podjęłam w Sydney była praca asystentki w agencji rekrutacyjnej (umowa na zastępstwo), którą później zamieniłam na pracę lotnisku. W obu przypadkach w szukaniu pracy pomogli mi znajomi. Mówiąc „pomogli” nie mam na myśli „załatwili” mi pracę a zarekomendowali u swojego przełożonego. W Australii zaraz po doświadczeniu liczą się referencje od osób nas polecających, poprzedniego pracodawcy czy innego pracownika. Zarekomendowanie osoby do pracy jest tutaj bardzo poważnie traktowane i nikt nie poleci swojemu przełożonemu osoby, jeśli nie jest pewny jej umiejętności i doświadczenia. Czy jest łatwo znaleźć prace? Tak i nie. Na pewno trzeba być bardzo cierpliwym, upartym i szybko reagować na ogłoszenia pojawiające się w Internecie. Tutaj jest prawdziwa dżungla i trzeba walczyć o przetrwanie. Takich osób jak ja szukających pracę jest tysiące i codziennie przybywają nowi. Ja również zgłosiłam się do kilku agencji rekrutacyjnych. Większość osób, które tutaj poznałam pracuje w fabrykach, restauracjach czy sprząta. Taki los osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z Australią. Moi znajomi zapewniają mnie jednak, że najtrudniejsze są pierwsze 2 lata, później mając już tutejsze doświadczenie łatwiej jest piąć się po szczeblach kariery. >>> Przeczytaj też o tym jak znaleźć pracę w Australii Jeśli ktoś chciałby przylecieć do Australii i szukać tu pracy na stałe, to moim zdaniem musi: 1. Przed przyjazdem przejść proces aplikacyjny o przyznanie wizy pracowniczej, 2. Znać język angielki przynajmniej na poziomie komunikacyjnym, 3. Być upartym i nie poddawać się, Co dopisałabyś do tej listy? Dużo szczęścia żeby otrzymać wizę pracowniczą. Jest to bardzo trudny proces. Po pierwsze rodzajów wiz jest bardzo dużo, po drugie wymagania są czasami niemożliwe do spełnienia no i trzeba niemało zapłacić za proces wizowy. (o rodzajach wiz i wymaganiach możesz przeczytać tutaj). Kolejną kwestią są oszczędności. Australia jest naprawdę droga i pieniądze szybko znikają. Pracę możesz znaleźć następnego dnia po przylocie, albo borykać się z poszukiwaniami przez kilka tygodni czy miesięcy. Stereotyp życia w Australii mówi, że życie jest tu łatwe, proste i przyjemne. Co o tym myślisz? Przyjeżdżając tutaj, miałam w głowie obraz życia łatwego i przyjemnego. Słońce, plaża, mnóstwo znajomych... A później poznałam rzeczywistość... Moim zdaniem Australia ma świetny PR na świecie! Nawet wśród moich znajomych panuje przekonanie, że mieszkając tutaj leżę codziennie na plaży, pracuję parę godzin dziennie i mam mnóstwo dolarów! Tymczasem życie w Australii wygląda bardzo podobnie do życia w innych krajach, również w Polsce. Tutaj też trzeba pracować 8h dziennie albo dłużej. Po pracy zwykle jest mało czasu na plażowanie, poza tym na plażę trzeba dojechać (zwykle zajmuje to około godziny w jedną stronę, nie zawsze są na to czas i siły). Na pewno istotne jest tutaj to, że bez względu na to, jaką pracę wykonujesz jest ona ważna, potrzebna i doceniana przez innych. Generalnie ludzie tutaj są dla siebie bardzo mili, życzliwi i pomocni. >>> O jedzeniu w Australii możesz przeczytać TUTAJ Słyszałam takie powiedzenie, że Australia jest bardzo droga, ale jak już znajdziesz tu pracę to stać Cię na wszystko. Zgadzacie się z tym? Może nie na wszystko, ale na bardzo dużo :) Zarabiając nawet najniższą stawkę godzinową wiele dóbr określanych w Polsce jako te z wyższej półki tutaj stają się dostępne i można je kupić bez zbędnych wyrzeczeń. Życie w Australii uczy szacunku do pieniędzy i rozważnego ich wydawania. Wbrew pozorom nie jest łatwo zarobić na utrzymanie, dlatego wszyscy "liczą dolary" i uczą nowo przyjezdnych świadomego robienia zakupów. W sytuacji, gdy widzę sukienkę za $100 i wiem, że mogę sobie na nią pozwolić, za chwilę przychodzi myśl - przecież za tę kwotę mogę kupić jedzenie na tydzień lub dłużej. Życie w Australii. Jak wygląda Twój czas po pracy? Sydney oferuje dużo atrakcji? Sydney jest niesamowite! Pokochałam to miasto za ten wybór atrakcji i możliwości spędzania czasu. Plaże, parki, restauracje z kuchniami z całego świata, kluby, BBQ ze znajomymi. Tutaj znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz, a nawet więcej! Dużo masz znajomych Polaków w Sydney? Poznałam wielu Polaków w Sydney i muszę przyznać, że trafiłam na cudownych ludzi! Życzliwych, przyjaznych, ciekawych innych ludzi. Większość tych osób mieszka tutaj od kilku lat, mają już stałe prace, rodziny, domy na kredyt, czyli „normalne” życie :) część osób jest tak jak ja na wizie Work & Holiday lub studenckiej, więc dzielimy się naszymi doświadczeniami i pomagamy sobie, jeżeli jest taka potrzeba. Czego najbardziej Ci tu brakuje? Zdecydowanie rodziny i polskiego jedzenia! Z powodu różnicy czasu nie mogę swobodnie zadzwonić do bliskich, zawsze muszę się zastanowić, która teraz jest godzina w Polsce i niestety zazwyczaj tam jest środek nocy. Pobyt w Australii to Twój pomysł na życie czy plan na dorobienie się i powrót do kraju? Jakie masz plany? Australia to dla mnie przerwa i odpoczynek od życia w ojczyźnie, czas na przemyślenia i nauczenia się czegoś o sobie. Dodatkowo to także doświadczenie przez chwilę innego życia i co ważne spędzenie zimy w ciepłym kraju! Jak z perspektywy czasu oceniasz przyjazd do Australii? Gdybyś miała możliwość wrócić się w czasie zrobiliby wszystko tak samo? To była jedna z lepszych decyzji w moim życiu! Poza tym zawsze staram się niczego nie żałować. Czego nauczył Cię pobyt w Australii? Na pewno nauczyłam się doceniać pracę i to, co robię. W Australii wszyscy wiedzą, że nieważne, jaka pracę wykonujesz, ważne żeby ją mieć. Dzięki temu każdy zawód jest szanowany i doceniany. Czy sprzątasz, czy pracujesz w restauracji, biurze lub w fabryce, wszyscy i tak później spotykamy się w pubie i pijemy piwo jak równy z równym :) Tutaj praca nie wyznacza twojego statusu społecznego, liczy się przede wszystkim, jakim jesteś człowiekiem. Poza tym zmieniłam trochę podejście do życia... złapałam więcej luzu. Wiem, że jedyną rzeczą oznaczającą koniec świata jest koniec świata, a problemy to sytuacje do rozwiązania, więc no worries :) Chcesz poczytać więcej o Australii? Zajrzyj tutaj: 10 faktów o Sydney, o których nie przeczytasz w przewodniku!, przytulenie koali w Australii Jak wygląda szukanie pracy w Sydney na wizie turystycznej? Szczerze o szukaniu pracy, zarabianiu i życiu przeczytasz w rozdziale poświęconym Australii w książce "Dziewięć marzeń" >>> A co powiesz na przeprowadzkę do Dubaju? Tutaj przeczytasz jak wygląda życie i praca w Dubaju Więcej zdjęć z Australii? Dołącz do mnie na instagramie: ----------------- Podoba Ci się ten wpis? Polub fanpage na facebooku, konto na instagramie. A jeśli wolisz filmiki to zapraszam na mój profil na YouTube. Na YouTubie jest już również moje wystąpienie na TEDx, podczas opowiadam o podróży dookoła świata i odpowiadam na pytanie jak się spełnia marzenia? BAJKI Z AUSTRALII I Z OCEANII Wiek dzieci: Kuba i Bartek 4,3 latka, Maciuś 2,10 latek. Książki z których korzystaliśmy: Atlas Świata - Australia wyd. LektorKlett Ilustrowany Atłas Świata a puzzlami Mój pierwszy Atlas Świata z naklejkami Ilustrowany Atlas Świata wyd. Papilon Wielki Atlas Małego Tygryska, Janosch Baśnie Świata wyd. SBM Księga Krajów i Kontynentów 52 Historie o Zwierzętach, Ewa Mirkowska 366 i Więcej Opowieści o Zwierzętach, Andree Bertino i Fredo Valla Poznawanie bajek australijskich i z Oceanii to była dla nas ogromna zabawa ale również i fascynacja ;)! Szczególnie lotopałanką i surfowaniem ;). Zanim zaczęliśmy czytać konkretne książki, poznaliśmy atlas świata, pokazałam dzieciom inne kontynenty i krótko sobie omówiliśmy co to jest ląd, wyspa, ocean, morze i jak to się odnosi do mapy czy atlasu. Wcześniej już troszkę bawiliśmy się globusem, więc dzieci mniej więcej wiedziały jaki jest układ kontynentów. Podczas naszych zabaw, poznaliśmy również charakterystykę Australii i Oceanii, ludność, zwierzęta, roślinność. Największe wrażenie na dzieciach zrobiły zwierzęta, a głównie lotopałanka a także surfowanie na desce. Miny moich synków, jak im opowiadałam o surfowaniu, o deskach, o falach, o płynięciu na fali - ach! bezcenne ;)! Nie poprzestaliśmy na jednej australijskiej bajce. Pani w bibliotece specjalnie dla mnie odkładała książki i wita nas już szeroko uśmiechniętym Dzień Dobry, a dzieci w bibliotece czują się już jak u siebie ;). Obejrzeliśmy Australię i Oceanię na mapach wszystkich atlasów świata, jakie zdobyliśmy ;). Zapoznaliśmy się ze zwierzętami, żyjącymi w Australii. Cieszę się bardzo, że dzieciaki już wiedzą, gdzie żyją kangury, koala, kiwi, papugi, lotopałanki, kolczatki, emu, krokodyle. I nareszcie wiemy co to są torbacze, których w Australii jest wiele rodzin ;). Nasze serce skradła jednak lotopałanka. Zwierzątko, które ma między kończynami przednimi i tylnimi fałdy skóry, które powodują, że kiedy skacze, rozpościarają się tak, że robi wrażenie że lata. Jest w stanie pokonać około 50 m. jednym skokiem. Roślinność też w Australii i Oceanii jest niespotykana dla nas. Zainteresowało bardzo drzewo korkowe, eukaliptus, rafa koralowa, która dla moich dzieci jest jeszcze roślinno zwierzęcym tworem ;). Księga krajów i kontynentów, bardzo dopasowana wiekowo dla moich dzieci, w zasadzie całkowicie opowiedziała nam o Australii, ludziach tam żyjących, zwyczajach, kulturze. Genialna książka wprowadzająca w świat kontynentów ;)! Opowiedziałam dzieciom o surfowaniu na desce. Obrazowo opowiedziałam ;). Jak podpływa się pod falę, jak na nią czeka, jak ona nadpływa i staje się na desce a potem płynie z jej ruchem i ucieka przed zalaniem ;). A dzieciaki słuchały z otwartymi buziami i chłonęły a potem.... a potem razem pływaliśmy, próbowaliśmy, naśladowaliśmy ;). Poparłam moje opowiadanie filmami puszczonymi z sieci a także filmem Na fali - animowanym o pingwinkach ;). A tak my się bawiliśmy ;) Druga książka, którą jestem zachwycona, a także moje dzieci, to Wielki Atlas małego Tygryska, Janoscha. Podczas przygód tygryska poznajemy różne kontynenty i kraje. Czytamy i poznajemy ;). O Australii jest w sumie niewiele, ale książka jest bardzo ciekawa. Czytaliśmy także bajki z Baśni Świata pod redakcją Elżbiety Wójcik. " Chłopiec w skórze węża" oraz nowogwinejską "Jak Mamba znalazł wielki skarb". Obie bajki niewiele opowiadają o Australii ale traktują o ludziach, którzy tam mieszkają i troszkę o ich życiu... Znaleźliśmy jeszcze wśród naszych książek dwie pozycje, o zwierzątkach. "52 historie o zwierzętach" a także "366 i więcej opowieści o zwierzętach". Czytaliśmy opowiadanie o kangurach, koala i wężu "Kieszeń Kangurzycy". Przybliża to opowiadanie, zwierzątka, ich zwyczaje oraz roślinność australijską. Bardzo ładne to są opowiadania ;). Na koniec przekopaliśmy nasze zbiory figurek żeby zrobić małą makietkę i bawić się zwierzątkami pochodzącymi z Australii. Ale okazało się, że nie mamy ani jednego zwierzęcia australijskiego. Zrobiliśmy więc małą makietę rafy koralowej z wielkimi korolowymi rybami i żółwiem, którego mieliśmy ;)! Braliśmy też udział w zajęciach Bajki dla Dzieci w Arkadach Kubickiego podczas Festiwalu Bajek. Jeden pan, opowiadał bajki tak, że dzieci przez dwie godziny siedziały jak zaczarowane i słuchały! I dorośli też słuchali. Niesamowity człowiek. Już minęły dwie godziny, już chcemy kończyć, a dzieci wołają " jeszcze", na co pan odpowiadał " dobrze, jeszcze jedną ". I tak opowiedział "jeszcze jedną" bajkę razy 4 ;). A w przerwie między bajkami budowaliśmy z wielkich klocków drewnianych, których było niezliczenie dużo ;). Zajęcia przeprowadziliśmy pod patronatem Grupy "W 7 bajek dookoła świata". Nasze logo: Zapraszam do obejrzenia postów innych mam, biorących udział w przedsięwzięciu bajkowym, oto linki:

jak żyją dzieci w australii